100 ADİYAT

  • 100:1

    قسم به اسبانی که (سواران اسلام در جهاد با کفار تاختند تا جایی که) نفسشان به شماره افتاد.

  • 100:2

    و در تاختن از سم خود بر سنگ آتش افروختند.

  • 100:3

    و (بر دشمن شبیخون زدند تا) صبحگاه (آنها را) به غارت گرفتند.

  • 100:4

    و گرد و غبار از دیار کفار بر انگیختند.

  • 100:5

    و سپاه دشمن را همه در میان گرفتند.

  • 100:6

    (قسم به اسبان این مجاهدان دین خدا) که انسان نسبت به پروردگارش کافر نعمت و ناسپاس است.

  • 100:7

    و (خدا و یا) خود او بر این ناسپاسی محققا گواه است.

  • 100:8

    و هم او بر حب مال دنیا سخت فریفته و بخیل است.

  • 100:9

    آیا آدمی نمی‌داند که روزی آنچه (از مردگان) در دل قبرهاست همه بیرون ریخته می‌شود؟

  • 100:10

    و آنچه در دلها پنهان است همه را پدیدار سازند؟

  • 100:11

    محققا آن روز پروردگارشان (نیک و بد کردار) آنها کاملا آگاه است.

Paylaş
Tweet'le