26 ŞUARA

  • 26:1

    طسم (اسراری است بین خدا و رسول)

  • 26:2

    این قرآن آیات کتاب روشن خداست.

  • 26:3

    (ای رسول ما) تو چنان در اندیشه هدایت خلقی که خواهی جان عزیزت را از غم اینکه ایمان نمی‌آورند هلاک سازی!

  • 26:4

    ما اگر بخواهیم از آسمان آیت قهری نازل گردانیم که همه به جبر گردن زیر بار (ایمان به) آن فرود آرند.

  • 26:5

    و (وای بر اینان که) هیچ آیت و ذکر تازه‌ای از خدای رحمان بر آنها نیاید جز آنکه از آن اعراض می‌کنند.

  • 26:6

    همانا این کافران آیات خدا را تکذیب کردند و به زودی خبر آنچه بدان استهزاء می‌کنند به آنان خواهد رسید.

  • 26:7

    آیا در زمین به دیده عبرت نظر نکردند که ما چه انواع گوناگون از نباتات پر سود از آن برویانیدیم؟

  • 26:8

    همانا در این کار آیتی (از لطف و رحمت و علم و قدرت خدا بر هوشمندان) آشکار است و باز اکثر اینان ایمان نمی‌آورند.

  • 26:9

    و همانا پروردگار تو بسیار مقتدر و مهربان است.

  • 26:10

    و (یاد آر) هنگامی که خدایت به موسی ندا کرد که اینک به سوی قوم ستمکار روی آور.

  • 26:11

    به سوی قوم ستمکار فرعون که آیا باز هم نمی‌خواهند خدا ترس و پرهیزگار شوند؟

  • 26:12

    موسی عرض کرد: ای پروردگار، از آن می‌ترسم که فرعونیان سخت مرا تکذیب کنند.

  • 26:13

    و (از کفر آنها) دلتنگ شوم و عقده زبانم (به هدایت آنان) باز نگردد، پس به سوی هارون (برادرم) فرست (تا با من به رسالت روانه شود).

  • 26:14

    و بر من از این قوم (قبطی) گناهی است که می‌ترسم به قتلم رسانند.

  • 26:15

    خدا به موسی فرمود: هرگز (مترس که شما را نمی‌کشند)، پس با برادرت هارون بدین معجزات و آیات ما به سوی آنان بروید که ما همه جا با شما هستیم و گفتار شما را می‌شنویم.

  • 26:16

    هر دو به اتفاق به جانب فرعون روید و بگویید که ما رسول پروردگار جهانیم.

  • 26:17

    با این پیام که طایفه بنی اسرائیل را با ما (از مصر به فلسطین) بفرست.

  • 26:18

    فرعون گفت: تو نه آن کودکی که ما پروردیم و سالها عمرت در نزد ما گذشت؟

  • 26:19

    و آن فعل زشت (قتل نفس) از تو سر زد و (به خدایی ما) کافر بودی؟

  • 26:20

    موسی گفت: آری من چنین فعلی را مرتکب شدم (ولی نه بر عمد بلکه) در آن هنگام من (برای نجات سبطیان از ظلم قبطیان) به وادی حیرت سرگردان و از گمشدگان (دیار شما) بودم (و کاری به قصد نجات مظلومی کردم به قتل خطایی منتهی شد).

  • 26:21

    و آن گاه از ترس شما گریختم تا آنکه خدای من مرا علم و حکمت عطا فرمود و از پیغمبران خود قرار داد.

  • 26:22

    و (بازگو) این که طایفه بنی اسرائیل را بنده خود کرده‌ای این هم نعمتی است که منّت آن بر من می‌نهی؟

  • 26:23

    باز فرعون به موسی گفت: ربّ العالمین چیست؟

  • 26:24

    موسی جواب داد: خدای آسمانها و زمین است و آنچه ما بین آنهاست، اگر به یقین باور دارید.

  • 26:25

    فرعون روی به درباریانش کرد و گفت: آیا نمی‌شنوید (که این مرد چه دعوی بی‌دلیل می‌کند).

  • 26:26

    موسی گفت: همان خدایی است که شما و پدران پیشین شما را بیافرید.

  • 26:27

    باز فرعون گفت: این رسولی که به سوی شما به رسالت فرستاده شده سخت دیوانه است.

  • 26:28

    باز موسی گفت: همان آفریننده مشرق و مغرب (و روز و شب) است و هر چه بین اینها موجود است، اگر شما (در قدرت حق) تعقل کنید.

  • 26:29

    باز فرعون گفت: اگر غیر من خدایی را بپرستی البته تو را به زندان خواهم کشید.

  • 26:30

    موسی باز پاسخ داد: اگر هم حجت و معجزی (بر صدق دعوی خود) بر تو آورده باشم (بازم به زندان کشی).

  • 26:31

    فرعون گفت: آن معجزه را بیار اگر راست می‌گویی؟

  • 26:32

    در آن موقع موسی عصای خود بیفکند که ناگاه اژدهایی عظیم پدیدار گشت.

  • 26:33

    و نیز دست خود (از گریبان) بیرون آورد که ناگاه سپید و رخشان به چشم بینندگان آشکار گردید.

  • 26:34

    فرعون رو به درباریانش کرد و گفت: این مرد ساحری بسیار ماهر و داناست.

  • 26:35

    که می‌خواهد بدین سحر و شعبده‌ها شما (مردم مصر) را از کشور خود آواره کند، حال شما چه می‌فرمایید؟

  • 26:36

    آنها به فرعون گفتند: او و برادرش را زمانی باز دار و افرادی را برای جمع کردن مردم در شهرها بفرست.

  • 26:37

    تا ساحران ماهر زبر دست را (برای دفاع او) نزدت حاضر آورند.

  • 26:38

    آن گاه ساحران را بر حسب وعده به روز معیّن حاضر ساختند.

  • 26:39

    و مردم شهر را گفتند: چه بهتر که همه در آن روز جمع باشید (تا واقعه را مشاهده کنید).

  • 26:40

    باشد که ما هم اگر ساحران غالب شدند از آنان پیروی کنیم.

  • 26:41

    و چون ساحران حضور فرعون آمدند با وی گفتند: آیا اگر (بر موسی) غالب آییم اجری خواهیم داشت؟

  • 26:42

    فرعون گفت: آری البته علاوه بر اجر خدمت از مقربان (درگاهم) نیز خواهید شد.

  • 26:43

    (چون ساحران به معارضه حاضر شدند) موسی به آنها گفت: اینک شما بساط سحر خود هر چه می‌خواهید به کار اندازید.

  • 26:44

    ساحران هم رسن و طنابها و چوبهای سحر خود را بیفکندند و به عزت فرعون قسم یاد کردند که (بر موسی) البته غالب خواهیم شد.

  • 26:45

    در آن حال موسی عصای خود را بیفکند که ناگاه (اژدهایی عظیم شد و) همه وسایل سحر انگیزی ساحران را به کام فرو می‌برد.

  • 26:46

    ساحران که این معجزه بدیدند (و قطعا دانستند سحر نیست، پیش موسی) به سجده افتادند.

  • 26:47

    گفتند: ما به خدای عالمیان ایمان آوردیم.

  • 26:48

    پروردگار موسی و هارون.

  • 26:49

    فرعون به ساحران گفت: چرا بی‌اجازه من ایمان به موسی آوردید؟ همانا معلوم است که این استاد بزرگ شماست که شما را ساحری آموخته! پس به زودی کیفر خود را خواهید دید، دست و پای شما را به اختلاف (دو طرف چپ و راست) قطع می‌کنم آن گاه همه را به دار می‌کشم.

  • 26:50

    ساحران گفتند: (از این دار و قتل به ما) هیچ زیانی نخواهد رسید چون (بعد از مرگ) به سوی خدای خود باز می‌گردیم.

  • 26:51

    ما از خدا امید آن داریم که به لطف خویش از گناهان ما درگذرد چون اول ما به او ایمان آوردیم.

  • 26:52

    و ما به موسی وحی کردیم که بندگان مرا شبانه (از شهر مصر) بیرون بر که شما را (فرعونیان) تعقیب خواهند کرد.

  • 26:53

    آن گاه فرعون رسول برای جمع آوری لشکر به شهرها فرستاد.

  • 26:54

    (و برای تبلیغات به آنها می‌گفتند که) همانا طایفه بنی اسرائیل عده قلیلی هستند.

  • 26:55

    که ما را به خشم آورده‌اند.

  • 26:56

    و ما لشکری همه نیرومند و مسلح به اسلحه کاملیم.

  • 26:57

    پس (با وجود این همه دعوی‌ها) ما آنها را از باغهای مصفّا با نهرهای آب روان بیرون کردیم.

  • 26:58

    و نیز از گنج‌ها و ثروتها و مقامات عالیه ریاست بیرون آوردیم (و به دریای هلاک افکندیم).

  • 26:59

    آری این چنین کردیم و (قوم ضعیف) بنی اسرائیل را وارث آن شهر و دیارها و ثروت و مقامها گردانیدیم.

  • 26:60

    پس صبحگاه فرعونیان موسی و بنی اسرائیل را تعقیب کردند.

  • 26:61

    چون دو لشکر روبرو شدند اصحاب موسی گفتند: اینک به دست فرعونیان خواهیم افتاد.

  • 26:62

    موسی گفت: هرگز چنین نیست، که خدا با من است و مرا به یقین راهنمایی خواهد کرد.

  • 26:63

    پس ما به موسی وحی کردیم که عصای خود را به دریا (ی نیل) زن، چون زد دریا شکافت و آب هر قطعه دریا مانند کوهی بزرگ بر روی هم قرار گرفت.

  • 26:64

    و دیگران (یعنی فرعونیان) را (از پی بنی اسرائیل) به نزدیک دریا آوردیم.

  • 26:65

    و موسی و کلیه همراهانش را به ساحل سلامت رسانیدیم.

  • 26:66

    آن گاه قوم دیگر همه را به دریا غرق کردیم.

  • 26:67

    همانا در این هلاک فرعونیان آیت بزرگی (برای عبرت و موعظه مردم) بود لیکن اکثر خلق ایمان نیاوردند.

  • 26:68

    و همانا خدای تو خدای بسیار مقتدر و مهربان است.

  • 26:69

    و (ای رسول) حکایت ابراهیم را بر امت بیان کن.

  • 26:70

    هنگامی که با پدر (یعنی عمو، زیرا پدران پیغمبران همه موحّدند) و با قومش گفت: شما چه معبودی را می‌پرستید؟

  • 26:71

    جواب دادند که ما بتهایی را می‌پرستیم و ثابت بر پرستش آنها بوده و هستیم.

  • 26:72

    ابراهیم گفت: آیا هر گاه این بتهای جماد را بخوانید سخن شما را می‌شنوند؟

  • 26:73

    یا به حال شما هیچ سود و زیانی توانند داشت؟

  • 26:74

    گفتند: (نه) بلکه ما پدران خود را بر پرستش این بتان یافته‌ایم (و هر چند جماد بی‌اثری باشند می‌پرستیم).

  • 26:75

    ابراهیم باز به آنها گفت: آیا می‌دانید که این بتهایی که شما مردم اینک می‌پرستید،

  • 26:76

    و پدران شما از قدیم می‌پرستیدند،

  • 26:77

    آنها مرا دشمن‌اند جز خدای یکتای عالمیان؟

  • 26:78

    همان خدایی که مرا بیافرید و به راه راستم هدایت می‌فرماید.

  • 26:79

    و همان خدایی که مرا غذا می‌دهد و سیراب می‌گرداند.

  • 26:80

    و چون بیمار شوم مرا شفا می‌دهد.

  • 26:81

    و همان خدایی که مرا (از حیات چند روزه دنیا) می‌میراند و سپس (به حیات ابدی آخرت) زنده می‌گرداند.

  • 26:82

    و همان خدایی که چشم امید دارم که روز جزا گناهم را بیامرزد.

  • 26:83

    بارالها، مرا حکمی ببخش (بر این مشرکان فرمانروایی ده) و به (رسل و) بندگان صالح خود ملحق ساز.

  • 26:84

    و نامم بر زبان اقوام آتیه نیکو، و سخنم دلپذیر گردان.

  • 26:85

    و مرا از وارثان بهشت پر نعمت قرار ده.

  • 26:86

    و از پدرم (یعنی عمویم) درگذر، که وی سخت از گمراهان است.

  • 26:87

    و روزی که خلق را از قبرها برانگیزند در آن روز مرا رسوا (و هلاک) مگردان.

  • 26:88

    آن روزی که مال و فرزندان (هیچ به حال انسان) سود نبخشند.

  • 26:89

    و تنها آن کس سود برد که با دل با اخلاص پاک (از شرک و ریب و ریا) به درگاه خدا آید.

  • 26:90

    و بهشت را به اهل تقوا نزدیک سازند.

  • 26:91

    و دوزخ را بر گمراهان پدیدار گردانند.

  • 26:92

    و به کافران گفته شود: بتهایی که پرستش می‌کردید به کجا شدند؟

  • 26:93

    آن بتهایی که به جای خدا پرستش می‌کردید آیا می‌توانند به شما اینک یاری کرده یا از جانب خود دفاع کنند؟

  • 26:94

    در آن حال کافران و معبودان باطلشان هم به رو در آتش دوزخ افتند.

  • 26:95

    و نیز تمام سپاه شیطان (به جهنم در آیند).

  • 26:96

    و در دوزخ به مجادله و خصومت با یکدیگر گویند:

  • 26:97

    به خدا قسم که ما در گمراهی بسیار آشکاری بودیم.

  • 26:98

    که شما (بتها) را مانند خدای عالمیان پرستش می‌کردیم.

  • 26:99

    و ما را گمراه نکردند جز قوم تبهکار.

  • 26:100

    پس (در این روز سخت) نه شفیعی داریم،

  • 26:101

    و نه یک دوست صمیمی (که از ما حمایتی کند).

  • 26:102

    ای کاش که بار دیگر (به دنیا) باز می‌گشتیم تا (به خدای یگانه) ایمان می‌آوردیم.

  • 26:103

    همانا در این (ندامت گمراهان) آیت عبرتی (برای دیگران) بود و لیک اکثر مردم باز ایمان نیاوردند.

  • 26:104

    و همانا خدای تو خدای بسیار مقتدر و مهربان است.

  • 26:105

    قوم نوح هم پیغمبران خدا را تکذیب کردند.

  • 26:106

    هنگامی که مهربان برادرشان نوح آنها را گفت: آیا خدا ترس و متّقی نمی‌شوید؟

  • 26:107

    من برای شما بسیار رسولی امین (و خیر خواهی مشفق) هستم.

  • 26:108

    پس از خدا بترسید و راه طاعت من پیش گیرید.

  • 26:109

    و من اجری از شما برای رسالت نمی‌خواهم و چشم پاداش جز به خدای عالم ندارم.

  • 26:110

    پس از خدا بترسید و راه طاعت من پیش گیرید.

  • 26:111

    قوم نوح (از کبر و خود پرستی) پاسخ دادند که ما چگونه به تو ایمان آوریم در صورتی که پیروانت معدودی مردم خوار و فرومایه‌اند؟

  • 26:112

    نوح گفت: مرا چه کار که افعال و احوال پیروانم را بدانم (که از طبقه عالی یا دانی‌اند)؟

  • 26:113

    اگر شعور و معرفتی دارید بدانید که حساب کار آنها بر کسی جز خدای من نخواهد بود.

  • 26:114

    و من هرگز مؤمنان به حق را (هر چند فقیر باشند) از خود نرانم.

  • 26:115

    من جز آنکه مردم را اندرز کنم و از خدا بترسانم وظیفه‌ای ندارم.

  • 26:116

    باز قوم نوح گفتند: ای نوح، اگر ترک این سخنان نگویی سخت سنگسار می‌شوی.

  • 26:117

    نوح گفت: پروردگارا، قوم من سخت مرا تکذیب کردند.

  • 26:118

    پس بین من و آنها حکم فرما و به ما گشایشی عطا کن، و من و مؤمنانی که با من همراهند از شر قوم نجات ده.

  • 26:119

    ما هم او را با همه آنان که در آن کشتی انبوه در آمدند به ساحل سلامت رساندیم.

  • 26:120

    آن‌گاه باقی آن قوم سرکش را پس از نجات نوح و مؤمنان به دریا غرق کردیم.

  • 26:121

    همانا در این (نجات مؤمنان و هلاک کافران قوم نوح) آیت عبرتی است، و اکثرشان ایمان نیاوردند.

  • 26:122

    و همانا خدای تو خدای بسیار مقتدر و مهربان است.

  • 26:123

    قوم عاد نیز رسولان خدا را تکذیب کردند.

  • 26:124

    هنگامی که مهربان برادرشان هود به آنها گفت: آیا متقی و خدا ترس نمی‌شوید؟

  • 26:125

    من برای شما پیغمبری بسیار (خیر خواه و) امینم.

  • 26:126

    پس از خدا بترسید و راه اطاعت من پیش گیرید.

  • 26:127

    و من از شما اجری برای رسالت نمی‌خواهم و چشم پاداش جز به خدای عالم ندارم.

  • 26:128

    آیا بنا می‌کنید به هر سرزمین مرتفع عمارت و کاخ برای آنکه به بازی عالم سرگرم شوید (و از یاد خدا غافل مانید).

  • 26:129

    و عمارتهای محکم بنا می‌کنید به امید آنکه در آن عمارات عمر ابد کنید؟

  • 26:130

    و چون (به ظلم و بیداد خلق) دست گشایید کمال قساوت و خشم کار بندید؟

  • 26:131

    پس از خدا بترسید و مرا اطاعت کنید.

  • 26:132

    و بترسید از آن خدایی که شما را به آنچه خود می‌دانید مدد و قوت بخشید.

  • 26:133

    مدد بخشید شما را به خلق چهار پایان و فرزندان.

  • 26:134

    و نیز مدد بخشید شما را به ایجاد باغها و چشمه‌های آب.

  • 26:135

    همانا من از عذاب روز بزرگ قیامت بر شما می‌ترسم.

  • 26:136

    گفتند: تو این همه وعظ و نصیحت کنی یا هیچ نکنی به حال ما یکسان است.

  • 26:137

    این (مسأله حیات و موت کار طبیعت و خوی جهان و) سرنوشت همه پیشینیان است.

  • 26:138

    و ما هرگز (پس از مرگ دیگر زنده نمی‌شویم و هرگز قیامت و ثواب و) عقابی نخواهیم داشت.

  • 26:139

    الغرض، رسول حق را تکذیب کردند و ما هم آنان را هلاک گردانیدیم، همانا در این (هلاک قوم عاد) آیت عبرتی است، و بیشتر آنها ایمان نیاوردند.

  • 26:140

    و همانا خدای تو بسیار مقتدر و مهربان است.

  • 26:141

    قوم ثمود نیز رسولان خدا را تکذیب کردند.

  • 26:142

    هنگامی که مهربان برادرشان صالح به آنها گفت: آیا متّقی و خدا ترس نمی‌شوید؟

  • 26:143

    من برای شما پیغمبری بسیار امین (و خیر خواه) هستم.

  • 26:144

    پس از خدا بترسید و راه طاعت من پیش گیرید.

  • 26:145

    و من اجری از شما برای رسالت نمی‌خواهم و چشم پاداش جز به خدای عالم ندارم.

  • 26:146

    آیا (تصور می‌کنید که تا ابد) ایمن از مرگ در این ناز و نعمت دنیا خواهید ماند؟

  • 26:147

    (گمان دارید) در این باغهای باصفا و چشمه‌های آب گوارا،

  • 26:148

    و مزارع و کشتزار و نخل و آن شکوفه‌های لطیف و زیبایش (همیشه زنده‌اید).

  • 26:149

    و خیال می‌کنید دائم در این عماراتی که در کوهستان (و ییلاقات) با کمال دقت بنا کرده‌اید به آسایش تعیّش می‌کنید؟

  • 26:150

    پس از خدا بترسید و راه اطاعت من پیش گیرید.

  • 26:151

    و از رفتار رؤسای مسرف و ستمگر پیروی نکنید.

  • 26:152

    که آن مردم در زمین همه گونه فساد می‌کنند و هیچ گونه به اصلاح (حال خلق) نمی‌پردازند.

  • 26:153

    قوم صالح گفتند: به یقین تو را سحر کرده‌اند (که دعوی نبوت می‌کنی).

  • 26:154

    (و گرنه) تو هم مثل ما بشری بیش نیستی، اگر راست می‌گویی معجزی بیاور.

  • 26:155

    صالح گفت: این ناقه (معجزه من) است، آب نهر را روزی ناقه بنوشد و روزی شما بنوشید.

  • 26:156

    و هرگز سوء قصدی بر ناقه مکنید که به عذاب روزی بزرگ و سخت گرفتار خواهید شد.

  • 26:157

    قوم صالح ناقه را پی کردند، سپس از کار خود پشیمان شدند.

  • 26:158

    آن گاه عذاب موعود آنان را درگرفت (و هلاک گردیدند). همانا در هلاک این قوم آیت عبرتی (برای دیگران) بود، و اکثر آنها ایمان نیاوردند.

  • 26:159

    و همانا خدای تو بسیار مقتدر و مهربان است.

  • 26:160

    قوم لوط نیز پیغمبران خدا را تکذیب کردند.

  • 26:161

    هنگامی که مهربان برادر آنها لوط به آنان گفت: آیا خدا ترس و پرهیزکار نمی‌شوید؟

  • 26:162

    من برای شما پیغمبری بسیار امین (و خیر خواه) هستم.

  • 26:163

    از خدا بترسید و راه طاعت من پیش گیرید.

  • 26:164

    و من از شما اجری برای رسالت خود نمی‌خواهم و چشم پاداش جز به خدای عالم ندارم.

  • 26:165

    آیا از میان خلایق عمل زشت منکر را با مردان انجام می‌دهید؟

  • 26:166

    و زنان را که خدا همسر شما آفریده رها می‌کنید؟ آری شما بسیار مردم متعدی نابکاری هستید.

  • 26:167

    قوم در جواب گفتند: ای لوط، اگر از این پس دست از این نهی و منع بر نداری از شهر رانده خواهی شد.

  • 26:168

    لوط باز گفت: من خود دشمن این کار زشت شما هستم.

  • 26:169

    بار الها، من و اهل بیتم را از (عقاب) این عمل زشت قوم نجات بخش.

  • 26:170

    ما هم او را با همه اهل بیتش نجات دادیم.

  • 26:171

    جز پیرزنی که (زن لوط بود و) در اهل عذاب باقی ماند.

  • 26:172

    آن گاه (جز اهل بیت لوط) دیگران را به خاک هلاک نشانیدیم.

  • 26:173

    و آنها را به سنگباران عذاب که باران بسیار سختی بر سر بیم داده شدگان (بد کار) است هلاک ساختیم.

  • 26:174

    همانا در این هلاک قوم لوط نیز آیت عبرتی (برای دیگران) بود، و اکثر آنها ایمان نیاوردند.

  • 26:175

    و همانا خدای تو بسیار مقتدر و مهربان است.

  • 26:176

    اصحاب ایکه (یعنی امت شعیب ع) هم پیغمبران خدا را تکذیب کردند.

  • 26:177

    هنگامی که (رسولشان) شعیب به آنها گفت: آیا خداترس و پرهیزکار نمی‌شوید؟

  • 26:178

    من برای شما رسولی بسیار امین (و خیر خواه) هستم.

  • 26:179

    از خدا بترسید و راه طاعت من پیش گیرید.

  • 26:180

    و من از شما هرگز اجر رسالت نمی‌خواهم و جز به خدای عالم به کسی چشم پاداش ندارم.

  • 26:181

    پیمانه را تمام بدهید و از کم فروشان مباشید.

  • 26:182

    و (اجناس را) با ترازوی درست بسنجید.

  • 26:183

    و آنچه به مردم می‌فروشید (تمام بدهید و) از وزن و پیمان کم نگذارید، و در زمین به ظلم و فساد کاری برنخیزید.

  • 26:184

    و از خدایی که شما و کفر پیشگان پیشین را آفریده بترسید (و خلاف امر او مکنید).

  • 26:185

    قوم شعیب در پاسخ او گفتند: تو را بی‌شک به سحر و شعبده مفتون کرده‌اند.

  • 26:186

    و تو جز آنکه بشری هستی مانند ما هیچ گونه مزیّتی بر دیگران نداری. و ما تو را (در دعوت نبوت) دروغگو می‌پنداریم.

  • 26:187

    اگر راست می‌گویی (که پیغمبر خدایی) قطعه‌ای از آسمان را بر سر ما فرود آور (تا تصدیق تو کنیم).

  • 26:188

    شعیب گفت: خدای من بهتر بر (صدق دعوی من و کذب قول و زشتی) افعال شما آگاه است.

  • 26:189

    باز او را تکذیب کردند و به عذاب سخت روز سایه‌بان (یعنی روزی که مردم از شدت گرما به سایه‌بانی پناه می‌بردند و باز از گرمی هلاک می‌شدند) گرفتار شدند که عذاب آن روز بسیار بزرگ و سخت بود.

  • 26:190

    همانا در این هلاک قوم شعیب نیز آیت عبرتی (برای دیگران) بود، و اکثر آنها ایمان نیاوردند.

  • 26:191

    و همانا خدای تو بسیار مقتدر و مهربان است.

  • 26:192

    و این قرآن به حقیقت از جانب خدای عالمیان نازل شده.

  • 26:193

    (جبرئیل) روح الامین (فرشته بزرگ خدا) آن را نازل گردانیده.

  • 26:194

    و آن را بر قلب تو فرود آورده تا از عقاب خدا بترسانی.

  • 26:195

    به زبان عربی فصیح.

  • 26:196

    و (ذکر عظمت) این قرآن در کتب انبیاء پیشین مسطور است.

  • 26:197

    آیا این خود آیت و برهان روشنی (بر کافران) نیست که علماء بنی اسرائیل (از کتب انبیاء سلف) بر این قرآن آگاهند؟

  • 26:198

    و اگر ما این کتاب (عربی) را بر بعض مردم عجم نازل می‌گردانیدیم.

  • 26:199

    و آن رسول آن را (به زبان تازی) بر عجم‌ها قرائت می‌کرد آنان ایمان نمی‌آوردند (به این عذر که قرآن چون به زبان ما نیست ما فهم آن نکرده و اعجاز آن را درک نمی‌کنیم، اما شما قوم عرب با چه عذر ایمان نمی‌آورید؟)

  • 26:200

    ما این قرآن را این چنین در دل تبهکاران گذراندیم (و بر آنها به این کتاب اتمام حجت کردیم).

  • 26:201

    اما به این قرآن ایمان نمی‌آورند تا عذاب دردناک را مشاهده کنند.

  • 26:202

    که به ناگاه آن عذاب که سخت از آن غافلند به آنها فرا رسد.

  • 26:203

    و آن کافران گویند: آیا بر ما مهلتی منظور می‌شود (تا زمانی از عذاب بیاساییم؟

  • 26:204

    آیا (اکنون که هنگام عذابشان نیست از تمسخر) عذاب و انتقام ما را به تعجیل می‌طلبند؟

  • 26:205

    چه خواهی دید اگر ما چند سالی آنها را در دنیا متنعّم سازیم.

  • 26:206

    سپس به عذابی که بر آنان وعده شده یکسر هلاک شوند.

  • 26:207

    آیا بهره‌ای که از مال دنیا داشتند هیچ آنها را از عذاب خواهد رهانید؟

  • 26:208

    و ما اهل هیچ دیاری را تا رسولانی به هدایت و اتمام حجت بر آنها نفرستادیم هلاک نکردیم.

  • 26:209

    این (هلاک بدان) پند و موعظه است (برای خوبان) و ما هرگز به کسی ستم نکردیم.

  • 26:210

    و این قرآن را شیاطین فرود نیاوردند (بلکه جبرئیل امین، فرشته خدا نازل ساخته).

  • 26:211

    نه هرگز این گونه سخنان از شیاطین شایسته است و نه قدرت (بر نزول آن) دارند.

  • 26:212

    که البته آنها از استماع وحی الهی معزولند.

  • 26:213

    پس با خدای یکتا احدی را معبود مخوان و گرنه از اهل عذاب خواهی شد.

  • 26:214

    و (نخست) خویشان نزدیکت را (از خدا) بترسان.

  • 26:215

    و پر و بال مرحمت بر تمام پیروان با ایمانت به تواضع بگستران.

  • 26:216

    و هرگاه قوم فرمانت را مخالفت کردند به آنها بگو: من خود از کردار (بد) شما بیزارم.

  • 26:217

    و توکل بر آن خدای مقتدر مهربان کن.

  • 26:218

    آن خدایی که چون (از شوقش به نماز) برخیزی تو را می‌نگرد.

  • 26:219

    و به انتقال تو در اهل سجود (و به دوران تحوّلت از اصلاب شامخه به ارحام مطهره) آگاه است.

  • 26:220

    که او خدای شنوا و دانا (به گفتار و کردار خلق) است.

  • 26:221

    (بگو به کافران که) آیا می‌خواهید من شما را آگاه سازم که شیاطین بر چه کسان نازل می‌شوند؟

  • 26:222

    شیاطین بر هر شخص بسیار دروغگوی بدکار نازل می‌شوند.

  • 26:223

    گوش فرا می‌دهند (تا حرف مؤمنان و قوای قدسی را ربوده و به اتباع خود برسانند) و اکثرشان دروغ می‌گویند (و اندک راست آنها هم برای شبهه کاری و فساد و فتنه انگیزی است).

  • 26:224

    و شاعران (یاوه سرای کفار مانند عالمان بی‌عمل و مدعیان باطل) را مردم جاهل گمراه پیروی کنند.

  • 26:225

    آیا ننگری که آنها خود به هر وادی حیرت سرگشته‌اند؟

  • 26:226

    و آنها بسیار سخنان می‌گویند که یکی را عمل نمی‌کنند.

  • 26:227

    مگر آن شاعران که اهل ایمان و نیکوکار بوده و یاد خدا بسیار کردند و برای انتقام از (هجو و) ستمی که در حق آنها (و سایر مؤمنان) شده (به نظم سخن و طبع شعر) به انتقام و دفاع برخاستند (و به شمشیر زبان با دشمنان دین جهاد کردند، آنان را مؤمنان پیروی خواهند کرد) و آنان که ظلم و ستم کردند به زودی خواهند دانست که به چه کیفر گاهی و دوزخ انتقامی بازگشت می‌کنند.

Paylaş
Tweet'le