37 SAFFAT

  • 37:1

    قسم به صف زدگان (چون فوج فرشتگان یا نماز گزاران یا سپاه اهل ایمان) که صف آرایی کرده‌اند.

  • 37:2

    قسم به منع و زجر کنندگان (از عمل معصیت کاران، یا رانندگان ابر و باران).

  • 37:3

    قسم به تلاوت کنندگان ذکر (همه کتب آسمانی یا آیات قرآن).

  • 37:4

    که محققا خدای شما یکی است.

  • 37:5

    همان خدای یکتا که آفریننده آسمانها و زمین است و هر چه بین آنهاست و آفریننده مشرق‌ها (و مغرب‌ها) است.

  • 37:6

    ما نزدیکترین آسمان را به زیور انجم بیاراستیم.

  • 37:7

    و (به شهاب آن انجم) از تسلط هر شیطان سرکش گمراه محفوظ داشتیم.

  • 37:8

    تا شیاطین هیچ از وحی و سخنان فرشتگان عالم بالا نشنوند و از هر طرف به قهر رانده شوند.

  • 37:9

    هم به قهر برانندشان و هم به عذاب دائم (قیامت) گرفتار شوند.

  • 37:10

    جز آنکه کسی (از شیاطین چون خواهد از عالم بالا) خبری برباید هم او را تیر شهاب فروزان تعقیب کند.

  • 37:11

    از این منکران قیامت بپرس که آیا خلقت آنها سخت‌تر است یا موجودات (با عظمت) دیگر که ما خلق کرده‌ایم؟ و ما اینان را در اول از گل چسبنده بیافریدیم.

  • 37:12

    بلکه تو (از انکار منکران) تعجب کردی و آنها هم به تمسخر پرداختند.

  • 37:13

    و هر گاه به آنها پند و اندرز دهند هیچ متذکر نمی‌شوند.

  • 37:14

    و چون آیت و معجزی مشاهده کنند باز هم به فسوس و مسخره پردازند.

  • 37:15

    و گویند: این خود پیداست که سحری بیش نیست.

  • 37:16

    (و با تعجب و انکار گویند) آیا چون ما مردیم و خاک و استخوان پوسیده شدیم باز زنده و برانگیخته می‌شویم؟

  • 37:17

    یا پدران گذشته ما زنده می‌شوند؟!

  • 37:18

    بگو: آری شما (و هم پدرانتان) خوار و ذلیل به محشر مبعوث خواهید شد.

  • 37:19

    تنها به یک صیحه (اسرافیل) است که ناگاه همه (زنده شده و از قبرها بر خیزند و عرصه قیامت را) بنگرند.

  • 37:20

    و گویند: ای وای بر ما، این است روز جزای اعمال.

  • 37:21

    این است روز حکم (بر نیک و بد) که شما تکذیب آن می‌کردید.

  • 37:22

    (و خطاب شود که) اینک ستمکاران را حاضر کنید با همسران (یا پیروان) و آنچه معبود ایشان بود،

  • 37:23

    که به جز خدا می‌پرستیدند، و همه را به راه دوزخ راه نمایید.

  • 37:24

    و (در موقف حساب) نگاهشان دارید که در کارشان سخت مسئولند.

  • 37:25

    (به آنان خطاب شود که) چرا شما (در دفع عذاب) به یکدیگر نصرت نمی‌کنید؟

  • 37:26

    بلکه در این روز آنها همه سخت تسلیم و ذلیلند.

  • 37:27

    و در آن هنگامه برخی از آنان به بعضی دیگر رو نموده (یعنی مرئوسین با رؤسا) سؤال و جواب کنند.

  • 37:28

    گویند: شما بودید که از سمت راست (و چپ برای فریب) ما می‌آمدید.

  • 37:29

    آنها جواب دهند (که به ما مربوط نیست) بلکه شما خود ایمان نیاوردید.

  • 37:30

    و ما بر شما تسلط و حجتی نداشتیم بلکه شما خودتان طاغی و سرکش مردمی بودید.

  • 37:31

    پس امروز بر همه ما وعده (انتقام) خدایمان حتمی است، و البته عذاب را خواهیم چشید.

  • 37:32

    و ما شما را بدین سبب گمراه کردیم که خود گمراه بودیم.

  • 37:33

    و در آن روز آنها همه در عذاب مشترکند.

  • 37:34

    ما چنین از بد کاران انتقام می‌کشیم.

  • 37:35

    آنها بودند که چون لا اله الاّ اللّه (کلمه توحید) به ایشان گفته می‌شد (از قبول آن) سرکشی می‌کردند.

  • 37:36

    و می‌گفتند: آیا ما به خاطر شاعر دیوانه‌ای دست از خدایان خود برداریم؟!

  • 37:37

    (چنین نیست که آنها پنداشتند) بلکه (محمّد صلی الله علیه و آله پیغمبر بزرگی است که برای تعلیم و هدایت خلق عالم) با برهان روشن حق آمد و (حجت و معجزاتش) صدق پیغمبران پیشین را نیز اثبات کرد.

  • 37:38

    شما (که او را تکذیب کردید امروز) عذاب سخت و دردناک خواهید چشید.

  • 37:39

    و جز به کردارتان مجازات نمی‌شوید.

  • 37:40

    (امروز همه مسئولند) جز بندگان پاک برگزیده خدا.

  • 37:41

    آنان را (در بهشت ابد) روزی جسمانی و روحانی (بی حساب) معیّن است.

  • 37:42

    میوه‌های گوناگون بهشتی، و هم آنها (در آن عالم جاودانی) بزرگوار و محترمند.

  • 37:43

    در آن بهشت پر نعمت متنعّمند.

  • 37:44

    بر تختهای عالی رو به روی یکدیگر نشسته‌اند.

  • 37:45

    (حور و غلمان) با جام شراب طهور بر آنان دور می‌زنند.

  • 37:46

    شرابی سپید و روشن که آشامندگان لذت کامل برند.

  • 37:47

    نه در آن می‌خمار و دردسری و نه مستی و مدهوشی است.

  • 37:48

    و در بزم حضورشان حوران زیبا چشمی است که (جز به شوهر خود) به هیچ کس ننگرند.

  • 37:49

    گویی آن حوران (در سفیدی و لطافت) بیضه مکنونند [یعنی تخم شتر مرغ که بسیار خوشرنگ است و شتر مرغ آن را با پر خویش می‌پوشاند تا غبار بر آن ننشیند. (م)].

  • 37:50

    در آنجا مؤمنان بعضی با بعضی به صحبت روی کنند.

  • 37:51

    یکی از آنها گوید: (ای رفیقان بهشتی) مرا (در دنیا) همنشینی (کافر) بود.

  • 37:52

    که با من می‌گفت: آیا تو (وعده‌های بهشت و قیامت را) باور می‌کنی؟

  • 37:53

    آیا چون مردیم و استخوان ما خاک راه شد باز (زنده شویم و) پاداش و کیفری یابیم؟

  • 37:54

    باز (این گوینده بهشتی به رفیقان) گوید: آیا می‌خواهید نظر کنید (و آن رفیق کافر را اینک در دوزخ بنگرید).

  • 37:55

    آن گاه خود بنگرد و او را در میان دوزخ (معذّب) بیند.

  • 37:56

    به او گوید: قسم به خدا که نزدیک بود مرا (همچون خود) هلاک گردانی.

  • 37:57

    و اگر نعمت و لطف خدای من (نگهدار) نبود من هم به دوزخ (نزد تو) از حاضر شدگان بودم.

  • 37:58

    (و از خوشحالی گوید) آیا دیگر ما را مرگی نخواهد بود؟

  • 37:59

    جز همان مرگ اول (که در دنیا مردیم) و دیگر هیچ رنج و عذابی بر ما نخواهد بود؟

  • 37:60

    این است همان سعادت و رستگاری بزرگ.

  • 37:61

    آنان که سعی و عملی می‌کنند باید بر مثل این (بهشت جاودانی) کنند (نه بر دنیای دو روزه فانی).

  • 37:62

    آیا این پذیرایی (و مقام عالی) بهتر است یا درخت زقّوم جهنم؟

  • 37:63

    که آن درخت را ما بلای جان ستمکاران عالم گردانیدیم.

  • 37:64

    آن زقوم به حقیقت درختی است که از بن دوزخ برآید.

  • 37:65

    میوه‌اش (در خباثت) گویی سرهای شیاطین است.

  • 37:66

    اهل دوزخ از آن درخت (خباثت) آن طور می‌خورند که شکمها پر می‌سازند.

  • 37:67

    پس از خوردن زقّوم دوزخ بر آنها آمیزه‌ای از شراب سوزان خواهد بود.

  • 37:68

    و باز هم رجوعشان به سوی (عذاب دایم) جهنّم است.

  • 37:69

    چرا که آنها پدرانشان را در ضلالت و گمراهی یافتند.

  • 37:70

    و باز از پی آنها شتابان می‌رفتند.

  • 37:71

    و قبل از اینان بیشتر پیشینیان هم سخت گمراه بودند.

  • 37:72

    و ما رسولانی برای بیم و پند بر آنها فرستادیم.

  • 37:73

    (همه را تکذیب کردند) پس بنگر تا عاقبت کار آن امتهای بیم داده شده (گمراه) به چه (سختی و هلاکت) انجامید.

  • 37:74

    جز بندگان پاک برگزیده خدا (همه هلاک شدند).

  • 37:75

    و همانا نوح ما را (بر یاری خود) ندا کرد و ما او را چه نیکو اجابت کردیم.

  • 37:76

    و او را با اهل بیتش (و پیروانش) همه را از اندوه و بلای بزرگ (هلاکت غرق) نجات دادیم.

  • 37:77

    و نژاد و اولاد او را روی زمین باقی داشتیم.

  • 37:78

    و در میان آیندگان نام نیکویش بگذاشتیم.

  • 37:79

    سلام و تحیّت بر نوح (خدا پرست) در میان عالمیان باد.

  • 37:80

    ما نیکوکاران را چنین پاداش می‌دهیم.

  • 37:81

    که او به حقیقت از بندگان با ایمان ما بود.

  • 37:82

    آن گاه دیگران را همه غرق دریای هلاک گردانیدیم.

  • 37:83

    و از پیروان نوح (در دعوت به توحید و خدا پرستی) به حقیقت ابراهیم (خلیل) بود.

  • 37:84

    که با قلبی پاک و سالم (از شرک) به سوی پروردگار خویش آمد.

  • 37:85

    هنگامی که با پدر (یعنی عموی) خود و قومش گفت: شما به پرستش چه مشغولید؟

  • 37:86

    آیا رواست که به دروغ خدایانی به جای خدای یکتا بر می‌گزینید؟

  • 37:87

    پس در این صورت به خدای جهانیان چه گمان می‌برید (و از قهر و انتقام خدا چگونه نمی‌ترسید).

  • 37:88

    آن گاه (ابراهیم تدبیری اندیشید و) به ستارگان آسمان نگاهی کرد.

  • 37:89

    و با قومش گفت که من بیمارم (و نتوانم به جشن عید بتان آیم).

  • 37:90

    قوم از او دست کشیده برگشتند (و از بتخانه در پی نشاط عید به باغ و صحرا شتافتند).

  • 37:91

    ابراهیم (که بتخانه را خلوت یافت) قصد بتهای آنان کرد و گفت: آیا شما غذا نمی‌خورید؟

  • 37:92

    چرا سخن نمی‌گویید؟ (شما چه خدایان بی‌اثر باطلی هستید!)

  • 37:93

    و محکم (با تبر) بر بتان زد (و جز بت بزرگ همه را درهم شکست).

  • 37:94

    قوم (آگه شدند و) با شتاب (از پی انتقام) به سوی او آمدند.

  • 37:95

    ابراهیم گفت: آیا رواست که شما چیزی به دست خود بتراشید و آن را پرستش کنید؟

  • 37:96

    در صورتی که شما و آنچه (از بتان) می‌سازید همه را خدا آفریده.

  • 37:97

    (قوم حجت و برهانش نشنیدند و) گفتند: باید بر او آتشخانه‌ای بسازید و او را در آتش افکنید.

  • 37:98

    نمرودیان قصد مکر و ستمش کردند ما هم آنان را خوار و نابود ساختیم (و آتش را بر او گلستان کردیم).

  • 37:99

    و ابراهیم (پس از نجات از بیداد نمرودیان به قومش) گفت: من (با کمال اخلاص) به سوی خدای خود می‌روم که البته هدایتم خواهد فرمود.

  • 37:100

    بار الها، مرا فرزند صالحی که از بندگان شایسته تو باشد عطا فرما.

  • 37:101

    پس مژده پسر بردباری به او دادیم.

  • 37:102

    آن گاه که (آن پسر رشد یافت و) با او به سعی و عمل شتافت (یا در جهد و عبادت یا در سعی صفا و مروه با پدر همراه شد) ابراهیم گفت: ای فرزند عزیزم، من در عالم خواب چنین می‌بینم که تو را قربانی (راه خدا) می‌کنم، در این واقعه تو را چه نظری است؟ جواب داد: ای پدر، هر چه مأموری انجام ده که ان شاء اللّه مرا از بندگان با صبر و شکیبا خواهی یافت.

  • 37:103

    پس چون هر دو تسلیم امر حق گشتند و او را (برای کشتن) به روی در افکند.

  • 37:104

    و ما در آن حال (که کارد به گلویش کشید) خطاب کردیم که ای ابراهیم،

  • 37:105

    تو مأموریت عالم رؤیا را انجام دادی (کارد را از گلویش بردار). ما نیکو کاران را چنین نیکو پاداش می‌دهیم.

  • 37:106

    این ابتلا همان امتحانی است که (حقیقت حال اهل ایمان را) روشن می‌کند (که در راه خدا از هر چیز می‌گذرند).

  • 37:107

    و بر او (گوسفندی فرستاده و) ذبح بزرگی فدا ساختیم.

  • 37:108

    و ثنای او را در میان آیندگان وا گذاردیم.

  • 37:109

    سلام و تحیّت خدا بر ابراهیم باد.

  • 37:110

    ما نیکوان را این چنین پاداش نیکو می‌دهیم.

  • 37:111

    زیرا او از بندگان با ایمان ما بود.

  • 37:112

    و باز مژده فرزندش اسحاق را که پیغمبری از شایستگان است به او دادیم.

  • 37:113

    و بر ابراهیم و اسحاق برکت و خیر بسیار عطا کردیم، و از فرزندانشان برخی صالح و نیکوکار و برخی دانسته و آشکار به نفس خود ستمکار شدند.

  • 37:114

    و همانا ما بر موسی و هارون منّت گذاردیم.

  • 37:115

    و هر دو را با قومشان از بلای بزرگ (فرعونیان) نجات دادیم.

  • 37:116

    و آنها را یاری دادیم تا (بر فوعونیان) به حقیقت غالب شدند.

  • 37:117

    و به آن دو (پیغمبر) کتاب (تورات) روشن بیان را عطا کردیم.

  • 37:118

    و هر دو را به راه راست (خداپرستی) هدایت کردیم.

  • 37:119

    و برایشان نام نیک در میان آیندگان باقی گذاردیم.

  • 37:120

    سلام و تحیّت بر موسی و هارون باد.

  • 37:121

    ما چنین نیکوان را پاداش نیکو می‌دهیم.

  • 37:122

    زیرا هر دو از بندگان خاص با ایمان ما بودند.

  • 37:123

    و همانا الیاس یکی از رسولان بزرگ خدا بود.

  • 37:124

    وقتی که قومش را گفت: آیا خداترس و پرهیزکار نمی‌شوید (که ترک بت و خود پرستی کنید).

  • 37:125

    آیا بت بعل نام را (خدا) می‌خوانید و خدای بهترین آفریننده عالم را ترک می‌گویید؟

  • 37:126

    همان خدایی که آفریننده شما و پدران گذشته شماست (نه بتان جماد).

  • 37:127

    قوم الیاس (رسالت) او را تکذیب کردند، بدین سبب (برای انتقام و عذاب به محشر) احضار می‌شوند.

  • 37:128

    (و همه هلاک شوند) جز بندگان پاک و برگزیده خدا.

  • 37:129

    و از او در میان آیندگان نام نیکو باقی گذاردیم.

  • 37:130

    سلام بر الیاس (و آل یاسین) باد.

  • 37:131

    ما نیکوان را چنین پاداش نیکو می‌دهیم.

  • 37:132

    زیرا او از بندگان خاص با ایمان ما بود.

  • 37:133

    و لوط هم یکی از رسولان خدا بود.

  • 37:134

    وقتی که ما (خواستیم قوم او را کیفر کنیم) او و اهل بیتش همه را نجات دادیم.

  • 37:135

    به جز پیر زالی (همسر او) که در میان قومی که هلاک شدند باقی ماند.

  • 37:136

    پس (از نجات لوط و اهلش) دیگران که بدکار بودند همه را هلاک ساختیم.

  • 37:137

    و شما مردم اینک بر دیار ویران قوم لوط می‌گذرید (و خرابه‌های آن را به چشم می‌نگرید) در صبح،

  • 37:138

    و شام، آیا (چشم عبرت نمی‌گشایید و) عقل را کار نمی‌بندید؟

  • 37:139

    و یونس نیز یکی از رسولان بزرگ خدا بود.

  • 37:140

    آن گاه که به کشتی پر جمعیتی گریخت (زیرا به قومش وعده عذاب داد و آنها از دل توبه و انابه کردند و خدا رفع عذاب کرد. او به دریای روم گریخت تا نزد قوم خجل و شرمنده نرود).

  • 37:141

    (کشتی به خطر افتاد و اهل کشتی معتقد شدند که خطا کاری در میان آنهاست، خواستند قرعه زنند تا خطا کار را به قرعه تعیین کرده و غرق کنند) یونس قرعه زد و به نام خودش افتاد و از مغلوب شدگان (و غرق شوندگان) گردید.

  • 37:142

    و ماهی دریا او را به کام فرو برد و او در خور ملامت بود.

  • 37:143

    و اگر او به ستایش و تسبیح خدا نپرداختی،

  • 37:144

    تا قیامت در شکم ماهی زیست کردی.

  • 37:145

    باز او را (پس از چندین روز) از بطن ماهی به صحرای خشکی افکندیم در حالی که بیمار و ناتوان بود.

  • 37:146

    و (در آن صحرا) بر او درختی از کدو رویانیدیم (تا به برگش سایه‌بان و پوشش کند).

  • 37:147

    و او را بر قومی بالغ بر صد هزار یا افزون (به رسالت) فرستادیم.

  • 37:148

    و آن قوم چون ایمان آوردند ما هم تا هنگامی معیّن (مدت عمر آن قوم، از نعمت خود) بهره‌مندشان گردانیدیم.

  • 37:149

    پس تو از این مشرکان (که فرشتگان را دختران خدا می‌خوانند) بپرس که آیا خدا را فرزندان دختر است و آنان را پسر؟

  • 37:150

    یا آنکه چون ما فرشتگان را خلق می‌کردیم آنجا حاضر بودند و دیدند که آنها را زن آفریدیم؟

  • 37:151

    بدان که اینان (از جهل خود) بر خدا دروغی بسته و می‌گویند.

  • 37:152

    خدا را فرزند می‌باشد. البته دروغ می‌گویند.

  • 37:153

    آیا خدا دختران را بر پسران برگزید؟

  • 37:154

    چرا چنین جاهلانه حکم می‌کنید؟

  • 37:155

    آیا (با این ادلّه روشن) باز متذکر نمی‌شوید؟

  • 37:156

    آیا (برای عقیده باطل خود) دلیل روشنی دارید؟

  • 37:157

    کتاب و برهان‌تان را بیاورید اگر راست می‌گویید.

  • 37:158

    و (فاسدتر از این عقیده آنکه) بین خدا و جنّ نسبت و خویشی برقرار کردند در صورتی که جنّیان می‌دانند که (این عقاید وهم و خرافات است و به محشر برای کیفر) احضار خواهند شد.

  • 37:159

    خدا ذات پاکش از این اوصاف که (از جهل) به او نسبت می‌دهند منزّه است (و همه شما مسئولید).

  • 37:160

    جز بندگان پاک برگزیده خدا.

  • 37:161

    که شما و معبودانتان،

  • 37:162

    نتوانستید آنها را مفتون و گمراه کنید.

  • 37:163

    جز آن کس را که اهل دوزخ است.

  • 37:164

    (ای رسول ما، مشرکان را بگو که فرشتگان می‌گویند) هیچ کس از ما فرشتگان نیست جز آنکه او را (در بندگی حق) مقامی معین است.

  • 37:165

    و همه (به فرمان خدا) نیکو صف آراسته‌ایم.

  • 37:166

    و دایم به تسبیح و ستایش او مشغولیم.

  • 37:167

    و همانا کافران می‌گفتند.

  • 37:168

    که اگر نزد ما کتابی از رسولان پیشین بود.

  • 37:169

    ما هم البته از بندگان برگزیده خدا می‌بودیم.

  • 37:170

    و (دروغ می‌گفتند، زیرا آن قرآن بزرگ خدا آمد و) به آن کافر شدند و به زودی (کیفر خود را) خواهند دانست.

  • 37:171

    و همانا عهد ما در باره بندگانی که به رسالت فرستادیم (چنین در علم ازلی) سبقت گرفته است.

  • 37:172

    که البته آنها (بر کافران) فتح و فیروزی یابند.

  • 37:173

    و همیشه سپاه ما (بر دشمن) غالبند.

  • 37:174

    پس اینک روی از آنها بگردان تا به وقتی معیّن.

  • 37:175

    و (عذاب دنیا و آخرت) آنها را به چشم ببین که آنها هم به زودی (فتح و فیروزی تو را) خواهند دید.

  • 37:176

    آیا کافران (به تمسخر، از تو) عذاب ما را با تعجیل می‌طلبند؟

  • 37:177

    (بدانند که) چون عذاب قهر الهی پیرامون دیارشان فرود آید (بر آن کافران شبی بگذرد که) صبح بسیار بدی خواهند داشت.

  • 37:178

    اینک روی از آنها بگردان تا به وقتی معین.

  • 37:179

    و (عذاب و ذلّت آنها را) به چشم ببین که آنها هم به زودی (فتح و فیروزی تو را) خواهند دید.

  • 37:180

    پاک و منزه است پروردگار تو که خدایی مقتدر و بی‌همتاست و از توصیف (جاهلانه) خلق مبرّاست.

  • 37:181

    و سلام و تحیت الهی بر رسولان گرامی او باد.

  • 37:182

    و ستایش مخصوص خداست که آفریننده جهان‌ها و جهانیان است.

Paylaş
Tweet'le