50 KAF

  • 50:1

    Қоф. Қасам ба ин Қуръони арҷманд!

  • 50:2

    Ки дар тааҷҷуб шуданд, аз ин ки аз миёни худашон бимдиҳандае сӯяшон омад, ва кофирон гуфтанд: «Ин чизе аҷиб аст.

  • 50:3

    Оё замоне, ки мурдему хок шудем, дигар бор зинда мешавем? Ин бозгаште мухол (номумкин) аст!»

  • 50:4

    Мо медонем, ки хок чӣ гуна аз (ҷасадҳои) онҳо кам мекунад. Ва китобе, ки ҳама чиз дар он нигаҳдорӣ шуда, назди Мост.

  • 50:5

    Оре, онҳо сухани ростеро, ки бар онҳо омада буд, дурӯғ шумурданд. Пас дар коре шӯрида афтоданд.

  • 50:6

    Оё ба ин осмон бар болои сарашон назар намекунашд, ки чӣ гуна онро бино кардаем ва оростаем ва ҳеҷ шикофе дар он нест?

  • 50:7

    Ва заминро густурдем ва дар он кӯҳҳои баланд афкандем ва аз ҳар гуна набототи хушманзар дар он рӯёнидем.

  • 50:8

    Бинише ва пандест барои ҳар бандае, ки ба Худо бозгардад.

  • 50:9

    Ва аз осмои обе пурбаракат фиристодем ва бо он боғҳову донаҳои даравшуданӣ рӯёнидем

  • 50:10

    ва нахлҳои баланд бо хушаҳои барҳам чида,

  • 50:11

    то ризқи баидагон бошад ва бо он об сарзамини мурдаро зинда кардем. Баромадан аз гӯр низ чунин аст.

  • 50:12

    Пеш аз онҳо қавми Нӯҳ ва асҳоби Рас ва Самуд такзиб карда (дурӯғ бароварда) буданд

  • 50:13

    ва қавми Оду Фиръавн ва қавми Лут

  • 50:14

    ва асҳоби Айка ва қавми Туббаъ ҳама паёмбаронро дурӯғ шумурданд ва сазовори ваъдаи азоби Ман шуданд.

  • 50:15

    Оё аз офариниши нахустин оҷиз шуда будем? На онҳо дар офариниши тоза дар шакканд.

  • 50:16

    Мо одамиро офаридаем ва аз васвасаҳои нафси ӯ огоҳ ҳастем, зеро аз раги гарданаш ба ӯ наздиктарем.

  • 50:17

    Ҳангоме ки он ду фариштаи фарогиранда дар ҷониби росту ҷониби чапи ӯ нишастаанд, ҳар чизро фаро мегиранд.

  • 50:18

    Ҳар каломе ки мегӯяд, албатта дар канори ӯ нозиру нависандае ҳозир аст.

  • 50:19

    Ба ростӣ, ки беҳушии марг фаро мерасад. Ин аст он чӣ аз он мегурехтӣ.

  • 50:20

    Ва дар сур дамида мешавад, Ин аст, рӯзи ваъдаҳои азоб!

  • 50:21

    Ҳар касе меояд ва бо ӯ касест, ки меронадаш ва касест, ки барояш шоҳидӣ медиҳад.

  • 50:22

    Ту аз ин ғофил будӣ. Мо парда аз баробарат бардоштем ва имрӯз чашмонат тезбин шудааст.

  • 50:23

    Фариштаи (муваккали) ӯ гӯяд: «Ин аст он чӣ ман омода кардаам».

  • 50:24

    Ҳар ношукри саркашро ба ҷаҳаннам бияндозед:

  • 50:25

    он ки аз бахшиш бахилӣ кард ва таҷовузкор буд ва шак меовард,

  • 50:26

    он ки бо Худои як то худои дигаре қарор дод. Пас ба азоби сахташ бипартоед!

  • 50:27

    Ҳамнишини ӯ гӯяд: «Эй Парвардигори мо, ман ӯро ба саркашӣ водор накардам, балки ӯ худ, сахт дар гумроҳӣ буд».

  • 50:28

    Мегӯяд: «Назди Ман муҷодала накунед. Ман пеш аз ин бо шумо сухан аз азоб гуфта будам.

  • 50:29

    Ваъдаи Ман дигаргун намешавад ва Ман ба бандагон зулм намекунам».

  • 50:30

    Рӯзе, ки ҷаҳаннамро мегӯем: «Оё пур шудаӣ?» Мегӯяд: «Оё ҳеҷ зиёдатӣ ҳаст?»

  • 50:31

    Ва биҳиштро барои парҳезгорон наздик биёваранд, то аз он дур набошанд.

  • 50:32

    Ин ҳамон чизест, ки ба ҳар тавбакунащдаи парҳезгоре ваъдааш дода буданд.

  • 50:33

    Онҳоеро, ки дар ниҳон аз Худои раҳмон метарсанд ва бо диле тавбакор омадаанд.

  • 50:34

    Гӯянд: «Дар амон аз ҳар азобе ба биҳишт дохил шавед. Ин рӯз рӯзи ҷовидонист».

  • 50:35

    Дар он ҷо ҳар чӣ бихоҳанд, ҳаст ва бештар аз он назди Мо ҳаст.

  • 50:36

    Пеш аз онҳо чӣ бисёр мардумеро, ки боқувваттар буданд ва дар шаҳрҳо сайру ҷустуҷӯ мекарданд, ба ҳалокат овардаем. Оё роҳи гурезе ҳаст?

  • 50:37

    Дар ин сухан барои соҳибдилон ё онон, ки бо ҳузур гӯш меандозанд, андарзест (пандест).

  • 50:38

    Мо осмонҳову замин, ва он чиро миёни онҳост, дар шаш рӯз офаридем ва ҳеҷ хастагӣ ба Мо нарасид.

  • 50:39

    Дар баробари он чӣ мегӯянд, пойдорӣ кун ва дар ситоиши Парвардигорат пеш аз баромадани офтоб ва пеш аз фаромадани он тасбеҳ гӯй.

  • 50:40

    Ва низ дар порае аз шаб ва баъд аз ҳар саҷда ӯро тасбеҳ гӯй.

  • 50:41

    Ва он гоҳ ки мунодӣ (нидокунанда, Исрофил) аз маконе наздик нидо медиҳад, гӯш фаро дор.

  • 50:42

    Рӯзе, ки он овози сахтро ба ҳақ мешунаванд, он рӯз рӯзи берун шудан аз гӯр аст.

  • 50:43

    Мо зинда мекунем ва мемиронем ва бозгашт назди Мост.

  • 50:44

    Рӯзе, ки замин бишкофад ва онҳо ба шитоб берун оянд ва ин ҷамъоварӣ барои Мо осон аст.

  • 50:45

    Мо ба он чӣ мегӯянд, донотарем ва ту ба онҳо зӯр намегӯӣ. Пас ҳар киро аз ваъдаи азоби Ман метарсад, ба Қуръон панд деҳ!

Paylaş
Tweet'le